Η απόφαση.

Ο Ισίδωρος περπατά αργά κατά μήκος της λεωφόρου. Κρυώνει και φαίνεται εξαντλημένος. Σηκώνει το γιακά του φθαρμένου παλτού του και τάχυνε το βηματισμό του. Τα βήματά του τον οδηγούν στο σινέ-Ορφέας, δυο στενά κάτω από το σπίτι του, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας στου Ζωγράφου. Είχε μια πολύ δύσκολη μέρα στη δουλειά. Βοηθός λογιστή σε μια πολυεθνική στο κέντρο. Τέλη Νοεμβρίου του 2025. Έπρεπε να κλείσουν το μήνα και πλησίαζε και το κλείσιμο του χρόνου. Ένα λάθος, ένα ξεχασμένο τιμολόγιο και η μέρα τραβούσε σε μάκρος. Έτσι και σήμερα. Στο γραφείο έγινε χαμός. Χρειάστηκε να φτάσουν σχεδόν τα μεσάνυχτα για να βρουν μιαν άκρη. Το κεφάλι του βούιζει. Τα μέλη του εξαντλημένα. Ψάχνει στην τσέπη του. Το εισιτήριο φωλιασμένο εκεί. Το είχε αγοράσει από την προηγούμενη εβδομάδα. Στέκεται μπροστά στο σινεμά. Το "σινέ-Ορφέας" σχηματίζεται από φώτα νέον που τρεμοπαίζουν και αντανακλούν στη βρεγμένη άσφαλτο. Δεν ξέρει τι να κάνει. Να μπει μέσα; Να συνεχίσει το δρόμο για το σπίτι; Βγάζει από την τσέπη του το εισιτήριο. Στην προθήκη διαβάζει: "Απόψε σε μεταμεσονύχτια προβολή 00.00-02.00 η ταινία "Mirror" του Andrei Tarkovsky. Ειδική προβολή αποκλειστικά για σινεφίλ". Κοίταξε το ρολόι του: 00.03. Πρέπει να πάρει μιαν απόφαση γρήγορα.

Choice 1 : ΗΗ συνάντηση". Άνοιξε αποφασιστικά την πόρτα της εισόδου. Η γνώριμη φιγούρα του Παύλου τον περίμενε, όπως πάντα πίσω από το γκισέ του ταμείου. "Καλησπέρα", του είπε βιαστικά. "Καλώς τον Ισίδωρο!" τον υποδέχτηκε ο Παύλος, συνοδεύοντας τη φράση του μ' ένα πλατύ χαμόγελο. "Ξεκίνησε η προβολή;", ρώτησε με αγωνία εκείνος. "Μόλις πριν από λίγο! Προλαβαίνεις! Οι τίτλοι της αρχής προβάλλονται ακόμη". Ο Ισίδωρος χωρίς χρονοτριβή περνά την πόρτα της αίθουσας. Επικρατεί ημίφως. Η ταινία δεν έχει αρχίσει ακόμη. Η αίθουσα είναι σχεδόν άδεια. Δέκα με δεκαπέντε νοματαίοι το πολύ. Προχωρώντας στο διάδρομο πιάνει με την άκρη του ματιού του ένα ζευγαράκι να φιλιέται περιπαθώς. Λίγο πιο κάτω ένας ηλικιωμένος άντρας δείχνει με τη στάση του σώματός του ότι είναι έτοιμος να αποκοιμηθεί. Κάθεται στο κέντρο της πλατείας. Στην αγαπημένη του θέση. Κανείς δεξιά και αριστερά του σε όλο το πλάτος της σειράς. Βγάζει το παλτό του και το αποθέτει στην αριστερή θέση. Στην οθόνη ένα παιδί προσπαθεί να κάνει μια παλιά τηλεόραση να λειτουργήσει. Ένας ίσκιος. Αισθάνεται πως κάποιος κάθεται στη διπλανή του θέση. Μαζεύεται λίγο, αλλά είναι αφοσιωμένος σ' αυτά που διαδραματίζονται στην οθόνη. Σε λίγο πέφτουν πάλι τα γράμματα. Στρέφεται διακριτικά προς τον "εισβολέα" και... παγώνει. Ο διπλανός του δεν είναι άλλος από τον ίδιο του τον εαυτό. Ίδιος; Όχι ακριβώς. Είναι σαν να βλέπει τον εαυτό του σε δέκα χρόνια από σήμερα. Στην οθόνη η θεραπεύτρια προσπαθεί θα κάνει το θαύμα της. Ο τραυλός θα καταφέρει να μιλήσει κανονικά. Στο μυαλό και στην ψυχή του τρικυμία. Του 'ρχεται να το βάλει στα πόδια. Μετά βίας συγκρατεί μια κραυγή. "Τι συμβαίνει;", καταφέρνει να ψιθυρίσει τελικά., απευθυνόμενος στον "άλλο", για να λάβει την αποστομωτική απάντηση: "Σσσσ.... Ενοχλούμε! ". Βρίσκει σιγά-σιγά την αυτοκυριαρχία του και αρχίζει να τον περιεργάζεται. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Είναι ο εαυτός του λίγο πιο ώριμος. Τον παρατηρεί πιο προσεκτικά. Καλοντυμένος. Αποπνέει μια ηρεμία, μια αυτοκυριαρχία. Μεγαλόφωνα αναρωτιέται: "Ονειρεύομαι;... Ζω μια παραίσθηση;... Ταξίδι στο χρόνο;... Ποιος είσαι;... Πώς βρέθηκες εδώ;". "Σημασία έχει ότι είμαι εδώ μαζί σου", του απαντά ο άλλος. "Και τι θέλεις από μένα;" Στο πρόσωπο του άλλου σχηματίζεται ένα πλατύ χαμόγελο κι αμέσως μετά το βλέμμα του στρέφεται προς την οθόνη. Δεν τη θυμάται αυτή τη σκηνή κι ας έχει παρακολουθήσει την ταινία τουλάχιστον πέντε φορές ακόμη. Η κάμερα ακολουθεί έναν άντρα που κινείται μέσα σ' ένα άγνωστό του σπίτι. Από το σαλόνι στην κουζίνα κι από εκεί στην κρεβατοκάμαρα και μετά στο γραφείο. "Έχω κάτι για σένα", τον ακούει να του λέει και να του προτάσσει ένα μεταλλικό κουτί. "Άνοιξέ το!... Δικό σου είναι! ". Με λίγη προσπάθεια το ανοίγει. Στο εσωτερικό του μια κασέτα miniVD premium της Sony. Στην ετικέτα διαβάζει με κόκκινα γράμματα: "ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ". "Θυμάσαι την κάμερα που αγόρασες με τα πρώτα σου λεφτά; Μια Sony A7;" Στο μυαλό του Ισίδωρου εισβάλλει βίαια το παρελθόν. "Ναι... Θυμάμαι. Την πούλησα όσο-όσο... Δεν υπήρχε χρόνος..." "Δεν έδωσες χρόνο στα όνειρά σου", έρχεται η σκληρή απάντηση από τον άλλο. Η οθόνη συνεχίζει να προβάλλει άσχετες με την ταινία εικόνες. Αυτή τη φορά ένας μεγάλος χώρος. Κάτι σαν γραφείο και στούντιο μαζί. "Αυτός είναι εσύ ή μάλλον... εγώ", μονολογεί ο Ισίδωρος. Η κάμερα ανακαλύπτει μια σειρά από κινηματογραφικές αφίσες. Ο Ισίδωρος δεν αναγνωρίζει καμία, ωστόσο, του φαίνονται οικείες. Παραταγμένες στον τοίχο μια σειρά από καδραρισμένες φωτογραφίες. Είναι ο ίδιος χαμογελαστός και δίπλα του μπορεί ν' αναγνωρίσει πολύ γνωστούς ηθοποιούς, σεναριογράφους, ανθρώπους του πνεύματος. Σ' ένα ράφι μια σειρά από κινηματογραφικά βραβεία με τ' όνομά του από κάτω. Στο γραφείο μια στοίβα από σενάρια που περιμένουν τη σειρά του για να γίνουν εικόνες. Κι αυτός ή μάλλον ο άλλος καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα του γραφείου του απορροφημένος σ' ένα σενάριο με τον τίτλο "Σινέ-Ορφέας". Η κάμερα κάνει ένα γκρο-πλαν στη μορφή κι εκείνος σηκώνει το βλέμμα του και τον καρφώνει. Του σηκώνεται η τρίχα. Όταν συνέρχεται λίγο γυρίζει προς το μέρος του "άλλου". "Αυτός είσαι εσύ... Δηλαδή εγώ. Είμαι αυτό που θα μπορούσα να γίνω;" Η απάντηση έρχεται άμεσα: "Είσαι αυτό που μπορείς να γίνεις... Αν βρεις τον χρόνο". Η οθόνη γίνεται εντελώς λευκή. Τα φώτα της πλατείας ανάβουν. Η αίθουσα είναι εντελώς άδεια. Ψυχή ζώσα δεν υπάρχει στην αίθουσα. Σηκώνεται αργά από τη θέση του. Φορά το παλτό του και κινείται προς την έξοδο. Λίγο πριν εγκαταλείψει το χώρο ρίχνει μια τελευταία ματιά πίσω του. Η αίθουσα εντελώς άδεια. Στο φουαγιέ περιμένει να συναντήσει την γνώριμη μορφή του Παύλου. Το γκισέ του ταμείου κατεβασμένο. Η θέση του Παύλου κενή. Προχωρά προς την έξοδο και βγαίνει στο δρόμο. Κοιτάζει το ρολόι του: 02.00. Τα φώτα νέον της μαρκίζας σβηστά. Η κίνηση έχει λιγοστέψει. Τα λίγα αυτοκίνητα περνούν από μπροστά του με μεγάλη ταχύτητα. Διασχίζει τη λεωφόρο και χάνεται στο πηχτό σκοτάδι. απόφαση.

Choice 2 : Η αποχώρηση. Στέκεται για λίγο αναποφάσιστος. Τελικά η κούραση βγαίνει νικήτρια. Η ώρα είναι ήδη 00.06 και η ταινία σίγουρα έχει ξεκινήσει. Κάνει μεταβολή και παίρνει το δρόμο για την μικρή του γκαρσονιέρα, δυο στενά πιο κάτω. Άλλωστε τον περιμένει ο γάτος του, ο Μελ, πεινασμένος και έτοιμος, όπως πάντα, να δεχτεί τα χάδια του. Πράγματι, ανοίγοντας την πόρτα του διαμερίσματός του, ο γάτος του κουλουριάστηκε στα πόδια του, βγάζοντας ένα παραπονιάρικο νιαούρισμα. Πρώτη δουλειά να γεμίσει το πιατάκι του με γατοτροφή. Ο Μελ ξεκινά να τρώει με βουλιμία. Ο Ιάσονας κατευθύνεται στην κρεβατοκάμαρα. Βγάζει τα ρούχα της δουλειάς και πιάνει την πολυθρόνα μπροστά από την τηλεόραση. Την ανοίγει μηχανικά, από συνήθεια. Βάζει ένα ποτήρι κρασί. Το μυαλό του γυρνά πίσω, στον κινηματογράφο. "Μπα", σκέφτεται, "δε θα άντεχα, θα με έπαιρνε ο ύπνος". Και το εισιτήριο δε θα πάει χαμένο. Θα το χρησιμοποιήσει στην αυριανή προβολή. Κλείνει για λίγο τα μάτια. Όταν τα ξαναγίνει, την προσοχή του τραβά η μορφή που καλύπτει ολόκληρη την οθόνη. Μια μορφή που τον κάνει ν' ανατριχιάσει. Ήταν ο ίδιος ή μάλλον ο εαυτός του σε μεγαλύτερη ηλικία, καμιά δεκαριά χρόνια πάνω κάτω. Τρίβει ξανά και ξανά τα μάτια. Η μορφή όχι μόνο παραμένει εκεί, αλλά έχει καρφωμένα τα μάτια πάνω του και σε λίγο του λέει: "Τι έπαθες; Δεν μ' αναγνωρίζεις;". Ο Ισίδωρος αιφνιδιάζεται και κοιτά γύρω του. Τσιμπιέται για να διαπιστώσει ότι είναι ξύπνιος. "Ποιος είσαι;", τον ρωτά. "Μη μου πεις ότι δεν μ' αναγνωρίζεις. Ότι δεν αναγνωρίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό ". Η απάντηση έρχεται αφοπλιστική. "Τι συμβαίνει;... Ονειρεύομαι;... Έχω παραισθήσεις;... Ταξίδι στο χρόνο; ". "Ονόμασέ το, όπως νομίζεις. Σημασία έχει ότι είμαι εδώ μαζί σου..." Ο Ισίδωρος βρίσκει σιγά-σιγά την αυτοκυριαρχία του. "Και ποιος είσαι; Ο εαυτός μου;". "Καλά το κατάλαβες. Είμαι εσύ λίγο πιο σιτεμένος, όπως βλέπεις" "Και τι ζητάς από μένα;" "Τίποτα συγκεκριμένο. Είμαι εδώ για να σου θυμίσω κάποια πράγματα" Με τα λόγια αυτά η μορφή σβήνει και παραχωρεί τη θέση της σε ένα πλάνο στο οποίο η κάμερα ακολουθεί έναν άντρα σ΄ ένα άγνωστό του σπίτι. Φτάνοντας στο σαλόνι, ο άντρας βγάζει από ένα συρτάρι της σιφινιέρας ένα μεταλλικό κουτί και, ξαφνικά, γυρνά προς τον Ισίδωρο. "Το θυμάσαι αυτό;... Πάρτο!" Και λέγοντας αυτό του το προτείνει και σαν από θαύμα το μεταλλικό κουτί βγαίνει μέσα από την οθόνη. Ο Ισίδωρος το παίρνει διστακτικά στα χέρια του. Το ανοίγει προσεκτικά και βγάζει από μέσα μια κασέτα miniVD premium της Sony. Στην ετικέτα διαβάζει τα γράμματά του, γραμμένα με κόκκινο μαρκαδόρο: "ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ" Την οθόνη έχει καταλάβει και πάλι η μορφή του άλλου. "Θυμάσαι τη Sony A7 που αγόρασες με τα πρώτα σου λεφτά;... Τότε που είχες ακόμη όνειρα;" "Ναι!... Την πούλησα όσο-όσο... Δεν υπήρχε χρόνος" "Δεν έδωσες χρόνο στα όνειρά σου" Η οθόνη αλλάζει. Βρίσκεται σ' έναν χώρο που μοιάζει με γραφείο και στούντιο μαζί. Η κάμερα περιδιαβαίνει τους τοίχους. Μια σειρά από αφίσες κινηματογραφικών ταινιών που δεν τις έχει ξαναδεί αλλά την ίδια στιγμή του είναι μ' έναν τρόπο οικείες στολίζουν το χώρο. Την απέναντι πλευρά καταλαμβάνουν φωτογραφίες που παριστάνουν τον ίδιο σε διάφορες ηλικίες παρέα με γνωστούς ηθοποιούς, σεναριογράφους, ανθρώπους του πνεύματος... Σ΄ ένα ράφι έχουν τοποθετηθεί με επιμέλεια μια σειρά από κινηματογραφικά βραβεία που φέρουν το όνομά του. Η κάμερα επικεντρώνει στο γραφείο. Μια στοίβα από σενάρια περιμένουν να μετουσιωθούν σε εικόνες. Κυρίαρχη μορφή ο "άλλος" του εαυτός, αφοσιωμένος στη μελέτη ενός σεναρίου με τον τίτλο: "Σινέ Ορφέας". Ξαφνικά παρατά την ανάγνωση και σηκώνει τα μάτια καρφώνοντάς τα στον εμβρόντητο Ισίδωρο. "Τώρα καταλαβαίνεις τι είχα να σου πω..." "Δηλαδή εσύ είσαι αυτό που δεν έγινα;" "Είμαι αυτό που μπορείς να γίνεις, αν αφιερώσεις χρόνο για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου..." Η οθόνη της τηλεόρασης γεμίζει "χιόνια". Ο Ισίδωρος κοιτά γύρω του έκπληκτος. Ο Μελ έχει κουρνιάσει στα πόδια του και γουργουρίζει. Σηκώνεται αργά. Απενεργοποιεί την τηλεόραση. Κατευθύνεται στην κρεβατοκάμαρα. Αθόρυβα τον ακολουθεί ο γάτος του. Θα κοιμηθεί κι απόψε στο αγαπημένο του σημείο. Στα πόδια του. Κλείνει τα μάτια. Η ταινία ξεκινά: "Mirror" του Andrei Tarkovsky.

.

Write this part of the story here and present your reader with choices.

Select a section to link to here.